( 1 ) « خداوندا بر محمد و آلش درود فرست و ثنا و ستايش و سپاسم را نسبت به خودت در همه حال خالص گردان ، بطورى كه به آنچه از دنيا مرحمت كرده‌اى دلخوش نباشم و بر آنچه مرحمت نكرده‌اى غمگين نشوم و در دلم تقواى خودت را ايجاد كن و بدنم را به اعمالى كه مقبول درگاه توست مشغول بدار و نفسم را به طاعت خودت مشغول بدار تا اعمالى را كه سبب خشم توست نپسندم و به سوى آنها گرايش نداشته باشم و از آنچه باعث خشنودى توست دورى نكنم و به من عنايتى كن كه آنچه مورد پسند توست دلخواه من هم باشد و هر چه مبغوض تو مىباشد مورد تنفّر من هم باشد . خداوندا بر محمّد و آلش درود فرست و دلم را با نيروى رغبت و توجّه به خودت از همه چيز ديگر بازدار و قلب مرا با ذكر خودت مشغول فرما و به واسطهء خوف و ترس از جلال و عظمتت به من مرتبهء والايى مرحمت كن و با نيروى اشتياق به خود دلم را قوّت ببخش و به اطاعت و بندگى خودت علاقه‌مند گردان و به بهترين صورت وسيلهء سلوك به محضر خودت را فراهم كن و آن را در تمام اوقات زندگيم با علاقهء به مقامات اخروى خوار گردان و زاد و توشهء مرا در اين دنيا تقوا قرار ده و چنان كن كه انتقال من از دنيا به سوى رحمت تو باشد و ورودم به بهشت رضوان تو باشد و جايگاه و مأوايم را بهشت مخصوص خود گردان و ميل و اشتياقم را منحصر به مقاماتى كن كه براى بندگان صالحت در نظر گرفته‌اى ، و مرا از پيوستن به مردمان شر و متنفر فرما و با كسانى كه اطاعت و بندگى تو را دارند مأنوس گردان و هرگز اشخاص بدكار و كافر را منّت گذار ما قرار مده و محتاج آنان مساز بلكه آرامش خاطر و اطمينان و استغنايم را به عنايت خود و به دست مردمان نيكوكار منحصر گردان ، پروردگارا به محمد و آلش درود و رحمت فرست و مرا با ايشان قرين ساز و يار و ياور آنان كن و با علاقه‌مند كردن به خودت و عمل كردن براى خشنودى ذات مقدست بر من منّت گذار ، زيرا كه تو بر همه چيز قادر و توانايى و برآوردن تمام اين خواسته‌ها